Pastoraal hoekje
Een prachtige, open uitnodiging die we misschien kunnen navolgen?
Aan het eind van een pastoraal gesprek zeg ik wel eens: “ik zal voor je bidden”. En tegen goede vrienden ook. Maar vaker bid ik wel voor een ander, maar weet diegene dat niet.
Ik heb wel ervaren, hoe krachtig het kan zijn als iemand dat wel tegen je zegt. Je voelt je gezien en gedragen. En als je goed kijkt, zie je ook al vruchten van het gebed van die ander voor jou in je eigen leven.
In de lezing van komende zondag bidt Jezus voor zijn vrienden en leerlingen. Hij beveelt hen aan bij God. Zondag zijn we tussen Hemelvaart en Pinksteren in. In die periode zijn we eigenlijk verweesd, want de heilige Geest hebben we nog niet ontvangen. Juist dan bidt Jezus voor ons, zodat we mogen voelen dat we niet alleen zijn. Als we hen vertellen dat we voor hen bidden, laten wij dat ook aan anderen merken.
Pastor Fredi Hagedoorn
‘Als iemand achter Mij aan wil gaan, moet hij zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en mij volgen. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen; maar wie zijn leven zal verliezen omwille van Mij, zal het vinden.’ (uit Mt. 16, 21-27)
In The Lord of the Rings is er een moment waarop Frodo het niet meer ziet zitten. De kleine Hobbit heeft als opdracht de ring te vernietigen op de plek waar die gemaakt is. Alleen dan zal het kwaad verslagen zijn. Maar de opdracht is zwaar.
Een prachtige hymne vol lof en dank, dat is wat Maria in het evangelie (Lc. 1, 39-56) bidt, en wat ze zegt is zo indrukwekkend dat we ons best eens afvragen waar en in wie we onszelf herkennen in haar lofzang.