Pastoraal hoekje
En zo wordt ons verteld over nederigheid en over mildheid. En die twee zijn maatjes, ze kunnen niet zonder elkaar.
Nu heeft nederigheid in onze dagen een nogal bittere bijsmaak. Nederigheid wijst te vaak op zwakheid, op schuwheid, op zich door de anderen laten gezeggen … En toch is nederigheid de grondhouding voor een waardig evangelisch en gelovig leven. Nederigheid is leren zien met de ogen van God zelf. Het is de ander bekijken zoals God naar ons kijkt. Met heel veel respect, met sympathie en een grote tederheid.
Als ons vandaag een les in nederigheid wordt voorgehouden, dan wel de volgende:
Blaas jezelf niet op in de ogen van de mensen, maak jezelf niet belangrijker dan je al bent, want je bent al belangrijk. In Gods ogen ben je een mens van grote waarde. Een wonder van liefde leeft in ieder van ons, en werd er door God zelf in gelegd. Zoals je bent, zo word je bemind. Dat is nederigheid. Erkennen wie je bent. Aanvaarden wie je bent, en hoe je bent. Daarin ligt ons geluk verborgen.
Nederigheid gaat hand in hand met mildheid. Niet alleen ik ben door God bemind zoals ik ben. De mens die naast me gaat, die naast me leeft, met wie we samenleven, die we ontmoeten, die is dat ook. Daarom hoeven we ons niet boven de anderen op te stellen.
We hebben de ander in de eerste plaats te respecteren. Dat is al een hele opdracht. We hebben de ander misschien nog meer te waarderen. Naar waarde te schatten, zoals God dat doet.
Zussen en broers zijn we van elkaar. En allemaal buitengewoon belangrijk in Gods ogen!
Diaken Jan Foesenek
‘Als iemand achter Mij aan wil gaan, moet hij zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en mij volgen. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen; maar wie zijn leven zal verliezen omwille van Mij, zal het vinden.’ (uit Mt. 16, 21-27)
In The Lord of the Rings is er een moment waarop Frodo het niet meer ziet zitten. De kleine Hobbit heeft als opdracht de ring te vernietigen op de plek waar die gemaakt is. Alleen dan zal het kwaad verslagen zijn. Maar de opdracht is zwaar.
Een prachtige hymne vol lof en dank, dat is wat Maria in het evangelie (Lc. 1, 39-56) bidt, en wat ze zegt is zo indrukwekkend dat we ons best eens afvragen waar en in wie we onszelf herkennen in haar lofzang.